D R O Ż D Ż Y C A   P L A G Ą   X X I   W I E K U

0 właściwościach, przebiegu i leczeniu drożdżycy opowiada lek. med. Andrzej Janus
(20-03-2006 : Organizm - Odżywianie - grudzień 2006)

Co to jest drożdżyca?
Chorobę nazwaną kandydozą wywołaną przez drożdżaki, uważa się coraz powszechniej za plagę XXI w. W krajach
rozwiniętych na schorzenia spowodowane przez drożdżaki cierpi powyżej 30% populacji. Obecnie tego typu infekcje są
15 razy częstsze niż 15 lat temu. Śmiertelność z powodu zachorowania na drożdżycę w grupie osób wysokiego ryzyka
wzrosła do 50% (chorujących na białaczkę, zespół zaburzeń odporności, AIDS oraz noworodków zakażonych przez
matkę).
Rozwój nowych strategii zapobiegania i leczenia grzybic prawdopodobnie dlatego jest najważniejszym wyzwaniem, jakie
zostało postawione współczesnej nauce, zajmującej się tym problemem. Schorzenie to wywołuje wiele gatunków drożdży
z rodzaju Candida. U większości ludzi spotyka się je w przewodzie pokarmowym, jamie ustnej oraz narządach płciowych.
Obecnie znanych jest około 196 rodzajów Candida, z tego 15 ma właściwości chorobotwórcze. Wszystkie traktowane są
przez medycynę jako tzw. grzyby saprofityczne - nie przynoszące szkody swojemu żywicielowi. W związku
z powszechnością ich występowania trudno jest określić, kiedy i dlaczego mogą stać się patogenem. Najczęstszą
przyczyną rozwoju tej choroby są zaburzenia składu flory bakteryjnej jelita grubego, spowodowane antybiotykoterapią
oraz równoczesną dysfunkcją systemu odporności organizmu.

Skąd się bierze?
Jelita człowieka są siedliskiem bardzo wielu gatunków drobnoustrojów. Mikroflora jelit posiada niezwykłą zdolność do
utrzymywania się w swoim stabilnymstanie, pomimo tego, że stale oddziałuje na nią wiele negatywnych czynników. Ma to
olbrzymie znaczenie w utrzymaniu przewodu pokarmowego (i całego organizmu) w zdrowiu. Obecność przyjaznych
drobnoustrojów przywartych do nabłonka jelit, powoduje, że drobnoustroje chorobotwórcze i grzyby nie mogą zagnieździć
się, rozmnażać i penetrować ściany jelita. Ponadto składniki mikroflory jelitowej działają stale pobudzająco na układ
odpornościowy, utrzymując go w stanie gotowości. Bakteriami przyjaznymi dla naszego środowiska wewnętrznego
i niezbędnymi do życia są u niemowląt Bifidobacterium infantis, u dorosłych Lactobacillus acidophilus. Spełniają
niezwykle pożyteczną rolę biorąc udział w syntezie witamin kompleksu B, przeróbce węglowodanów, białek i tłuszczów.
Obniżają poziom cholesterolu, odtruwają wątrobę przez neutralizowanie w jelitach szkodliwych substancji i przedostawaniu
się ich do krwioobiegu. W stanie pełnego zdrowia ilość przyjaznych bakterii jest w stałej liczebnej równowadze
z niewielką ilością bakterii patologicznych i drożdży. Drożdżaki występują powszechnie w otoczeniu i przedostają się
do przewodu pokarmowego z pożywieniem. Wstępują u 80% ludzi. Ich rola w jelicie polega na wiązaniu i wydalaniu
z organizmu metali ciężkich. Występując w innej roli, atakują skrycie i podstępnie organizm.

Co powoduje drożdżycę?
Najczęściej spotykaną odmianą drożdży infekcyjnych są:
Candida albicans, C.glabrata, C. Crusei, C.parapsilosis, C.tropicalis.
W okresach obniżonej odporności organizmu i równoczesnym zaburzeniu sktadu flory bakteryjnej jelit, przyjmują formę
inwazyjną. Rozprzestrzeniają się w całym organizmie. Warunkami sprzyjającymi do ich rozmnażania się są infekcje
bakteryjne i wirusowe oraz procesy gnilne w jelitach, związane z zaburzeniami trawienia pokarmów. Czynnikami
ułatwiającymi ich ekspansję są: cukrzyca, liczne antybiotykoterapie, nadużywanie farmaceutyków, zaburzenia
wydzielania hormonów, zakażenia pasożytami, choroby nowotworowe, niedożywienie, dieta wysokowęglowodanowa,
jedzenie chemicznie konserwowanej żywności, zaburzenia odporności (pierwotne i nabyte), narażenie na wilgoć.
Powszechnie stosowana antybiotykoterapia w zakażeniach mikrobami, zabija nie tylko bakterie patologiczne, ale również
te przyjazne naszemu ustrojowi. Po takiej kuracji okres odbudowy flory bakteryjnej jelit trwa dtużej niż sama
infekcja i powrót do zdrowia. W okresie rekonwalescencji mała ilość przyjaznych nam bakterii nie jest w stanie
stworzyć w jelitach zapory ochronnej przed rozwojem chorób wywołanych przez drożdżaki oraz inne gatunki grzybów.
Okres spadku odporności organizmu, dodatkowo przyczynia się do przyspieszonego ich rozwoju.

Jak rozwija się drożdżyca?
Pierwotna lokalizacja zmian chorobowych może być różna. Z reguły jest nią jelito grube, może być nią również jama
ustna, gardło, pęcherz moczowy, pochwa, oskrzela, skóra, owłosiona skóra gtowy, palce dłoni i stóp oraz paznokcie.
Znane są śmiertelne przypadki drożdżycy płuc. Grzybnia rozrastając się z pierwotnej lokalizacji, przerasta wszystkie
tkanki i narządy żywiciela. Kliniczne manifestacje kandydozy są różne i zmienne. Mogą to być dolegliwości pojawiające
się sporadycznie, które czasem przechodzą w stan podo-stry, ostry i przewlekły. Może przybrać formę posocznicy,
uszkadzając naczynia krwionośne i komórki układu krwiotwórczego, powodować zapalenie wsierdzia czy zapalenie opon
mózgowo-rdzeniowych.

Jak zagraża organizmowi?
Zawartość wnętrza obumarłej komórki zaatakowanej przez Candida stanowi doskonałe źródło pożywienia dla rozwijającego
się drożdżaka. Zaczyna on wytwarzać grzybnię, która wrasta w otaczająceje tkanki, powodując jej uszkodzenie. Z jej nitek
zaczynają rozsiewać się zarodniki, które wraz z krwią przedostają się do każdego zakątka organizmu. Z nich,
w sprzyjających warunkach, które współistnieją z chorobą, rozmnaża się, tworząc nowe komórki drożdżaka. Rozrastająca
się plecha grzybni uszkadza błonę śluzową i kosmki jelitowe, tym samym zmniejszając powierzchnię wchłaniania
składników pokarmowych. Powoduje też równocześnie wzrost przepuszczalności do krwioobiegu alergenów
pokarmowych, metali ciężkich, toksyn wytworzonych przez drożdżaka o działaniu ogólnym oraz rakotwórczym. Po
wchłonięciu ich przez jelita przedostają się z krwią do wątroby i nerek, gdzie muszą być zneutralizowane i wydalone
wraz z żółcią i moczem na zewnątrz.
Ponieważ jest ich zbyt dużo, blokują dostęp do komórek wątroby innym substancjom odpadowym,powstającym w trakcie
naturalnej przemiany materii. W ten sposób narasta zatrucie organizmu i objawy tzw. toksemii. Nie mniej narażona na
uszkodzenia jest trzustka. Stwierdza się w jej miąższu obecność alkoholu etylowego i aldehydu octowego. Wiąże się to
z zakłóceniem produkcji enzymów trawiennych wydzielanych do jelita cienkiego, co objawia się zaburzeniami w trawieniu
i przyswajaniu strawionych białek. Drożdżaki odżywiają się czystą glukozą i aminokwasami, kradnąc dużą ilość
składników odżywczych i cząsteczki tlenu żywiciela.
Człowiek zakażony drożdżakiem jest z reguły wychudzony, odczuwa nieustanną potrzebę jedzenia słodyczy oraz białka.
Ponieważ Can-dida wysysa resztki glukozy z zaatakowanego organizmu, często następuje gwałtowny spadek stężenia
cukru we krwi. Odczuwa się wtedy duży dyskomfort psychiczny, spadek samopoczucia, utratę energii, bóle głowy oraz
drżenie mięśni.

Co powoduje Candida?
Pacjenci skarżą się na rozliczne nieokreślone schorzenia, odkąd współczesna medycyna zdecydowała się leczyć
większość schorzeń infekcyjnych antybiotykami o szerokim spektrum działania. Jest to w oczywisty sposób powiązanie
łańcuchem przyczynowo-skutkowym zniszczenie bakterii patologicznych, a przy okazji prawidłowej flory jelitowej,
prowadzi do spadku odporności organizmu i powoduje rozwój grzybów w obrębie jelita grubego. Najczęściej pierwszym
sygnałem patologicznego ich rozrostu jest długotrwała męcząca biegunka po doustnej antybiotykoterapii lub odwrotnie
- zaparcia stolca, objawiające się również niestrawnością, gazami, mdłościami i bólami brzucha. Znana jest też
symbioza drożdżaków z inwazyjnymi bakteriami, jakimi są gronkowce i paciorkowce. Ponieważ grzybnia rozkłada podłoże
białkowe, resztki uszkodzonych tkanek stanowią wspaniałe podłoże do rozmnażania się tych bakterii. Korzyścią dla nich
obopólną jest przełamanie bariery ochronnej organizmu, jaką jest system odporności gospodarza. W tym wypadku nawet
niewielka ilość bakterii wywołuje rozległy stan zapalny. Drożdżaki wydzielają specyficzny rodzaj toksyn, które
wchłaniając się do organizmu żywiciela osłabiają system immunologiczny. Poznano do tej pory ich 79 rodzajów,
a najgroźniejsza z nich jest ta, która ma budowę zbliżoną do hormonu przysadki mózgowej. Może więc z łatwością
rozregulować cały układ hormonalny człowieka, a przede wszystkim tarczycę i spowodować zaburzenia wydzielania przez
nią hormonów. Inne wpływają negatywnie na funkcje mózgu, powodując rozchwianie emocjonalne, depresję, zmienne
nastroje, niezdecydowanie, chaotyczność, gwałtowne zachowania, hałaśliwość, agresję (również skierowaną przeciw
sobie) oraz usilne tłumienie w sobie złości. Bardzo często Candida jest przyczyną bezpłodności, zarówno kobiet jak
i mężczyzn.
Poważnym problemem jest przewlekłe grzybicze zapalenie narządów rodnych u kobiet, prowadzące w konsekwencji do
zarastania światła jajowodów. U mężczyzn obserwuje się spadek liczby i ruchliwości plemników. Statystycznie, w chwili
obecnej w Polsce, co druga para małżeńska boryka się z problemem bezpłodności, a co piąta nie może mieć dziecka.
W korzystnych dla siebie warunkach grzyb wytwarza żeński hormon płciowy 17-beta-estradiol. Skutkiem jego działania na
organizm jest rozwój piersi u dziewczynek, zaburzenia cyklu menstruacyjnego u kobiet. U mężczyzn pojawia się
ginekomastia - rozrost tkanki gruczołowej piersi, przerost i dolegliwości prostaty.
U dzieci sygnałem alarmowym są niewiadomego pochodzenia zapalenia skóry, pleśniawki w jamie ustnej. Ściana jelit
małego dziecka jest niedojrzała biologicznie a tym samym nieszczelna. Fizjologicznie umożliwia przenikanie przeciwciał
zawartych w mleku matki do organizmu dziecka, chroniąc jego organizm przed mikrobami. Ochrona ta może okazać się
jednak niewystarczająca dla rozwijającego się drożdżaka. Noworodek często zaraża się Candida w łonie matki, bądź
w czasie porodu. Zmieniona zapalnie błona śluzowa jelit przepuszcza do krwioobiegu substancje o charakterze alergenów,
toksyny drożdżaka, których odczynem ogólnym są objawy nazywane atopowym zapaleniem skóry, pokrzywką, stanem
skurczowym mięśniówki oskrzeli, obturacyjnym zapaleniem oskrzeli - kiedy oskrzeliki i oskrzela są zablokowane dużą
ilością lepkiej śluzowej wydzieliny. Język jest najczęściej obłożony białym nalotem, może pojawić się świąd
i zaczerwienienie w okolicy odbytu, złe wchłanianie składników pokarmowych, zapalenie alergiczne skóry oraz
nadwrażliwość na kosmetyki.

Jakie są konsekwencje drożdżycy?
Konsekwencją są dziesiątki chorób, które tradycyjna medycyna leczy każdą oddzielnie.
  • Ze strony narządu ruchu:
    osłabienie i bóle mięśni, mrowienie w kończynach, brak koordynacji ruchowej, obrzęk ścięgien, niezdolność do wysiłku,
    sztywność i bóle stawów, reumatyczne zapalenie stawów, zaburzenia koordynacji ruchowej, bóle mięśni i obrzęki stawów.
  • Ze strony przewodu pokarmowego:
    rozdrażnienie z równoczesną chęcią jedzenia słodkich rzeczy, nadwaga i niedowaga, spękane usta i zapalenie czerwieni
    wargowej, biały nalot na języku, ciągłe odchrząkiwanie, suchość w ustach i gardle, nietolerancje i alergie pokarmowe,
    wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaparcia lub biegunki, metaliczny smak w ustach, nieokreślone bóle brzucha,
    burczenie, przelewanie, gazy jelitowe, zaburzenia trawienia, zgaga, swędzenie i pieczenie w okolicy odbytu, śluzowate
    stolce, żylaki odbytu, nadwrażliwość i nietolerancja: mleka, glutenu pszenicy i żyta.
  • Ze strony układu moczo-płciowego:
    nawracające niebakteryjne zapalenia pęcherza moczowego i dróg moczowych, częste oddawanie moczu, połączone
    z pieczeniem i swędzeniem, zapalenie prostaty, niechęć do kontaktów seksualnych, impotencja, zanik popędu płciowego,
    zapalenie błony śluzowej macicy, niepłodność, kurcze i bóle w okresie miesiączkowania oraz napięcie
    przedmiesiączkowe.
  • Ze strony skóry:
    sucha skóra, łuszcząca się lub nadmiernie potliwa, obrzęk skóry twarzy - najczęściej poranny, zimne ręce i stopy,
    obniżona temperatura ciała, kruche i zabrązowione paznokcie, pokrzywka, pseudołuszczyca, utrata włosów, egzema
    (wypryski skórne), trądzik, tendencja do pękania naczyń i łatwego powstawania siniaków, nieprzyjemny zapach skóry
    stóp, mysi zapach skóry, mimo częstego mycia.
  • Ze strony układu oddechowego:
    problemy z zatokami szczękowymi i czołowymi, częste infekcje bakteryjne i wirusowe, zapalenia uszu, płytki oddech,
    uczucie braku powietrza, astma oskrzelowa, sapanie przy oddychaniu, uczucie zapchanego nosa i wyciekanie wydzieliny,
    świąd w nosie, bóle gardła, podrażnienie krtani, chrypa, pogorszenie głosu, przewlekły suchy kaszel z tendencją do
    zaostrzenia się, sztywność i uczucie napięcia w klatce piersiowej.
  • Ze strony narządu wzroku:
    pieczenie i łzawienie spojówek, ciemne plamki przed oczami (mroczki), zaburzenia widzenia pod postacią rozmazywania
    obrazu.
  • Ze strony układu hormonalnego:
    niedoczynność tarczycy lub w niewielkiej liczbie przypadków jej nadczynność.

    Jak wykryć drożdżycę w organizmie?
    Podstawowe znaczenie w rozpoznaniu infekcji ma wywiad zebrany od pacjenta. Pomaga on określić długość trwania
    procesu chorobowego, ustalić przyczynę pojawienia się infekcji oraz określić pierwotne źródło choroby. Wykonać można
    badania diagnostyczne bezpośrednie, jakimi są:
    gastroskopia (badanie przełyku, żołądka, dwunastnicy) i kolonoskopia (badanie jelita grubego), w których są widoczne
    białe ogniska grzybicy. Można w trakcie jego wykonywania pobrać próbki tkanek do dalszego badania mikroskopowego
    i wykonania posiewu, w celu określenia gatunku grzyba i jego wrażliwości na leki. Diagnostycznym badaniem
    laboratoryjnym jest posiew kału na grzyby.
    Badaniami pomocniczymi są:
    morfologia pełna, badanie ogólne moczu oraz jego ph, OB., krzywa cukrowa z dodatkowym oznaczeniem cukru po
    3 godzinie, IGA - stan systemu odporności, IGE - intensywność alergii, badanie kału na pasożyty, próba plasterkowa
    na owsiki wykonywana w pełni księżyca, test EIA - na obecność Lamblii, test na infekcję Helicobacter pylori,
    cholesterol całkowity i trójglicerydy.
    Bardzo cennym dla mnie badaniem jest analiza pierwiastkowa włosów. Pozwala określić szybkość przemiany materii oraz
    biochemiczny stan organizmu, ocenia w nim zawartość pierwiastków.

    Jak leczyć drożdżycę?
    Coraz częściej lekarze różnych specjalności przyjmują pacjentów skarżących się nieokreślone poczucie choroby.
    Leczenie nie przynosi pozytywnych efektów, a pacjenci traktowani są często jako notoryczni hipochondrycy i symulanci.
    Niektórych z nich kieruje są do psychiatry. Z niezrozumiałych dla mnie powodów medycyna klasyczna nie chce uznać
    infekcji drożdżakiem za chorobę. Lekarze leczą pojedyncze narządy wewnętrzne w ramach swojej specjalizacji zawodowej.
    Jeżeli już podejmą się leczenia, to stosują preparaty chemiczne, nie wspominając o zmianie diety. Leczenie drożdżycy
    antybiotykiem mija się z celem, gdyż szybciej niż bakterie zdobywa on odporność na wszelkie antybiotyki. Podstawą
    leczenia powinna być zmiana diety. Należy wyłączyć całkowicie cukier i wyroby cukiernicze, słodkie napoje, produkty
    piekarnicze z białej mąki, margarynę, przyprawy typu - Vegeta i Kucharek, ziemniaki, mleko i jego przetwory kupowane
    w sklepie, owoce. W przypadku dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego trzeba zastosować dietę bezglutenową.
    Powinna obowiązywać uniwersalna zasada odpowiedniego łączenia składników pokarmowych. Białko (mięso, ryby, jaja,
    soję, naturalne twarogi) należy w jednym posiłku podać z surówkami z jarzyn, ale bez ziemniaków. Węglowodany (kaszę
    tatarczaną, jęczmienną, ryż) należy połączyć również z surówkami. Należy pamiętać o piciu dobrej jakościowo wody
    w ilości około 2 l dziennie. Tłuszcze są uniwersalnym dodatkiem do wszystkich potraw. Należy pamiętać o wprowadzeniu
    do codziennej diety nienasyconych kwasów tłuszczowych (NNKT), które są składnikiem oliwy z oliwek z pierwszego
    tłoczenia na zimno oraz oliwy z pestek winogron. Inne oleje nie nadają się do spożycia. Preparaty pochodzenia
    naturalnego powinny być stosowane pod kontrolą lekarza. Ich zadanie powinno polegać na: zniszczeniu organizmu
    drożdżaka, usunięciu toksyn i odżywieniu wszystkich komórek ustroju. Dzięki zastosowaniu odpowiedniej diety
    i preparatów, odporność organizmu wróci do normy. Należą do nich: probiotyki zawierające pałeczki kwasu mlekowego,
    preparaty roślinne o działaniu grzybobójczym, z pestek grapefruita, czosnku, kwasu kaprylowego, gorzknika
    kanadyjskiego, kompozycje przeciwutleniaczy o wielokierunkowym działaniu, zespoły witaminowo - mineralne, związki
    organiczne metali - cynku, selenu, chromu. To zapobiegnie ponownej infekcji. Jako uzupełniającą terapię stosuje się
    leki homeopatyczne.

    Po wyleczeniu, jak nie dopuścić do ponownego zachorowania na drożdżycę?
    Drożdżyca jest chorobą tak przykrą dla człowieka, że po wyleczeniu się z niej większość ludzi pragnie stosować dalej
    profilaktykę, polegającą na właściwym sposobie odżywiania się, stosowaniu preparatów witaminowo-mineralnych,
    roślinnych i probiotyków. Owocuje to szybkim powrotem do zdrowia, odzyskaniem energii i witalności. Sprawnie
    funkcjonujący system odporności zapobiega zachorowaniom na wszelkie choroby infekcyjne. Jest to największa nagroda
    i zarazem polisa ubezpieczeniowa na zachowanie zdrowia.

    Jaki jest wpływ Alveo w leczeniu drożdżycy i w profilaktyce?
    Alveo jest wspaniałym, wypróbowanym i skutecznym preparatem, składającym się z dobranych we właściwych
    proporcjach 26 ziół. Jego codzienne stosowanie całkowicie pokrywa nasze zapotrzebowanie na witaminy, związki
    mineralne i przeciwutleniacze roślinne. Działanie jego polega na ogólnym wzmocnieniu systemu odporności organizmu
    poprzez właściwe odżywienie komórkowe.
    Sprawnie usuwa toksyny tworzące się podczas normalnej przemiany materii oraz w stanach chorobowych. Wspomaga
    wzrost prawidłowej flory bakteryjnej jelit, chroniąc tym samym cały organizm przed rozwojem patologicznej flory
    bakteryjnej, wirusów i grzybów. Jako znakomity dodatek do naszej codziennej diety, chroni narządy wewnętrzne
    organizmu przed działaniem substancji toksycznych ze środowiska zewnętrznego.




  • A L V E O

    Stosowanie Alveo u dzieci jest częstą praktyką, zapobiega infekcjom i uodparnia organizm.
    O opinię poprosiliśmy dr Elżbietę Deńcę-Radke, pediatrę z ponad 30-letnią praktyką. Pani
    doktor od ośmiu lat leczy również homeopatycznie.
    Stale pogłębia wiedzę z zakresu naturalnych form i możliwości leczniczych, co jest związane
    z szeroko pojętą profilaktyką. Konsumentem Alveo jest od lutego 2002 roku, od tamtej pory
    również włącza preparat do leczenia małych pacjentów.
    Czy Alveo mogą pić kobiety w ciąży?

    Ciąża to dla kobiety okres osłabienia organizmu. Zazwyczaj lekarze zalecają stosowanie chemicznych preparatów
    witaminowych, ale nie przynoszą one pożądanych efektów, a ich składniki odkładają się w organizmie. W swojej praktyce
    miałam wiele pacjentek, które zaczęły pić preparat z powodu niedokrwistości i osłabienia. Już po miesiącu ich
    samopoczucie znacznie się poprawiało, a następnie polepszały się również wyniki. Świetnym przykładem dobrego wpływu
    Alveo jest moja córka. Podczas ciąży była bardzo zapracowana, nerwowa, źle się odżywiała. Ciąża była zagrożona.
    Zaczęła pić Alveo w trzecim miesiącu. Dziecko urodziło się w pełni zdrowe. Kobiety w ciąży powinny pić preparat nie
    tylko dla wzmocnienia swojego organizmu i poprawienia metabolizmu, ale również dlatego, że wraz z poprawą kondycji
    fizycznej przychodzi uspokojenie, wyciszenie, a to dla dziecka w łonie matki jest najważniejsze.

    Czy preparat można podawać niemowlętom?

    Alveo bardzo pomaga w przypadłościach wieku niemowlęcego. Np. przy ząbkowaniu, kiedy dziecko jest niespokojne,
    płaczliwe, ma kłopoty ze snem. Nie tylko uspokaja, ale również wpływa kojąco na obolałe dziąsła. Jeżeli preparat
    pije mama karmiąca, maluchowi nie trzeba go już podawać. Chyba że w nagłych przypadkach - np. podczas infekcji lub
    gdy występują zaparcia czy biegunki. Alveo pomaga uregulować florę bakteryjną przewodu pokarmowego i udrażnia jelita,
    w konsekwencji wspomaga trawienie i wydalanie. Zaproponowałam picie Alveo małym pacjentom cierpiącym na zaparcia.
    Po uporządkowaniu diety i problemów psychicznych, na tle których powstawały zaparcia (np. tata regularnie wyjeżdżający
    do innego miasta do pracy), dolegliwości ustąpiły. Mój wnuczek pił preparat od drugiego miesiąca życia. Przestały go
    męczyć kolki, jest silny i odporny. Nawet kiedy cała rodzina chorowała, Michaś się nie zaraził.

    Jak to jest w przypadku dzieci alergicznych, czy im również Alveo może pomóc?

    Przyczyną alergii u dzieci jest zazwyczaj nieodpowiednia dieta. Uczulenia objawiają się wysypką, dusznościami,
    luźnymi stolcami, wydzieliną z nosa. Nie chodzi o to, by "zagłaskać" te objawy doraźnymi środkami, jak maści
    sterydowe czy preparaty wziewne. Trzeba znaleźć przyczynę alergii - a więc najpierw zastosować odpowiednią dietę.
    Następnie oczyścić organizm z toksyn i uzupełnić brakujące składniki, a w tym właśnie pomaga Alveo. Trafiła do mnie
    mama z dwiema córeczkami - dwu i czteroletnią. Jedna z nich cierpiała na grzybicę przewodu pokarmowego,
    spowodowaną wielokrotnym podawaniem antybiotyków w infekcjach na tle alergicznym. Choć sprawa jest świeża, terapia
    homeopatyczna i podawanie Alveo już przyniosły pierwsze efekty.

    Innym problemem dla matek są dzieci niejadki, czy Alveo poprawia również apetyt?

    Brak apetytu ma często podłoże psychiczne i ważne jest, żeby poszukać przyczyn takiego buntu. Jeżeli te sprawy się
    uporządkuje, Alveo z pewnością wpłynie na poprawę łaknienia. Większość moich pacjentów pijących preparat nie ma już
    niedowagi. 10-letni Kamil, z różnymi zdrowotnymi problemami, leczony wieloma lekami, na diecie bezglutenowej - już od
    ponad trzech lat dzięki terapii homeopatycznej otrzymywał coraz mniej leków chemicznych, aż do ich całkowitego
    odstawienia, od czasu zaś włączenia do kuracji Alveo nie bierze żadnych lekarstw i może cieszyć się normalną dietą.

    Wiek przedszkolny to zazwyczaj dla dziecka okres częstych chorób i infekcji, jak temu zaradzić?

    Nasze pociechy narażone są w tym czasie na kontakt z chorymi dziećmi. Chodzi o to, żeby ich organizmy były na tyle
    silne i odporne, by nie ulegały bakteriom. Z mojej praktyki wynika, że dzieci, które piją Alveo już od września, są
    mniej podatne na jesienno-zimowe infekcje. Jeśli nawet zaziębiają się, przebieg infekcji jest krótki, dużo łagodniejszy
    i na pewno nie wymaga leczenia antybiotykiem. Alveo możemy również podawać w ostrej fazie choroby (należy
    rozcieńczyć preparat z wodą i dawać kilkakrotnie w ciągu dnia), a z pewnością pomoże dziecku szybciej wyzdrowieć.

    Sposób użycia

    Dorośli:
  • 70-90 kg miarka 28 ml
  • powyżej 90 kg wagi proporcjonalnie więcej
  • osoby bardzo chore 2 do 4 miarek dziennie

    Dzieci:
  • waga ciała podzielona na 70 x 28 ml
  • dla dzieci bardzo chorych można podwoić dawkę

    Stosowanie
  • przed użyciem wstrząsnąć
  • butelka jest wykonana ze szkła krystalicznego, jej zawartość to 60% ekstraktów ziołowych i 40% ujemnie zjonizowanej
        wody. Dlatego należy pić preparat ze szklanego naczynia po przelaniu z miarki, lub oznaczyć odpowiednią dawkę
        bezpośrednio na szklanym naczyniu
  • stosować najlepiej rano na czczo, pół godziny przed jedzeniem, ewentualnie wieczorem minimum 2 godziny po posiłku
  • najlepiej zacząć od jednej miarki dziennie i stopniowo zwiększać dzienną dawkę jeśli zachodzi taka potrzeba

    Przechowywanie
  • po otwarciu butelki przechowywać w lodówce


    Źródło: http://akuna.to.pl/index.php?url=a7

  • « P O W R Ó T   



    PARTNERSKIE SERWISY | Zespół na wesele Toruń | Adwokat Toruń | Projektowanie stron Toruń | Klimatyzacja | leczenie uzależnień | Katalog Stron|
    samochód z USA | Kostka granitowa | pozycjonowanie Toruń | leczenie uzależnień toruń, bydgoszcz | odgrzybianie osuszanie

    MENU: | Strona główna | Moja choroba | Wyniki badań | Opracowanie | Dieta | Linki | Oczyszczanie | Produkty I i II etapu | Dieta matki karmiącej | Księga |
    | Indeks glikemiczny | Do pobrania | Minerały Schindele | Oczyszczanie wątroby | Oczyszczanie jelit - nalewka czosnkowa | Zamiast cukru | Alveo, a drożdżyca |